Μπες.Διάβασε.Μίλα.

Τα Εξάρχεια αποτελούσαν πάντοτε για μένα κάτι σαν θρύλο. Κάτι σαν ένα απόκοσμο άκουσμα. Πολλοί έλεγαν πολλά. Εγώ δεν ήξερα, απλά άκουγα. Μέχρι εδώ όλα καλά. Το πρόβλημα άρχισε όταν ξεκίνησα να ακούω πολλά διαφορετικά πράγματα. Για πολλούς τα Εξάρχεια, αν είχαν πρόσωπο, θα ήταν ο Βόλντεμορτ. Αν τους έπαιρνε κανείς στα σοβαρά, θα έλεγε πως στην περιοχή αυτή, πράγματι, υπάρχει κάποια σκοτεινή μαγεία που καταστρέφει οτιδήποτε είναι «όμορφο» ή «συμβατικό» ή με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πληροί τα στάνταρντς του μέσου ανθρώπου. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η άποψη, που είναι βέβαια η επικρατούσα, δε στέκει μόνη της. Κάπου παραδίπλα υπάρχουν κι άλλες φωνές, μακράν πιο ενδιαφέρουσες κατά τη γνώμη μου. Αυτές με έβαλαν σε σκέψεις, αυτές μου έδειξαν ένα διαφορετικό δρόμο και, εν τέλει, με ώθησαν να γράψω αυτό το άρθρο. Ένα άρθρο στο οποίο θα προσπαθήσω να δώσω στον φίλο αναγνώστη τη δική μου άφθαρτη οπτική για τα Εξάρχεια. Πάμε λοιπόν. Αρχικά, καλό θα ήταν να εστιάσουμε λίγο σ' αυτές τι...

Περί δημοκρατίας ο λόγος σήμερα. Ακούγεται πολύ συχνά από άτομα κυρίως αμφιβόλου νοημοσύνης, ότι «όλοι ίδιοι είναι», «ό,τι πολιτικές ακολουθούν έρχονται απ' έξω» και στην τελική «γιατί να ψηφίσω, αφού όλοι χάλια είναι». Ας είμαστε, λοιπόν, σαφείς. Τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει φυσικά και αυτό το αναγνωρίζει κάθε άνθρωπος που παρακολουθεί στοιχειωδώς τις εξελίξεις. Οπότε στη διαδικασία να απαντήσω σε τέτοιου είδους απορίες δε θα μπω και ούτε θα εκφράσω τις αντιλήψεις μου περί του ενός ή του άλλου κόμματος. Αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω με το άρθρο αυτό είναι να δείξω το λόγο που η δημοκρατία μας πάσχει αφενός και αφετέρου να εφιστήσω την προσοχή στον έξυπνο που νομίζει ότι λέει κάτι σοβαρό με το να ισχυρίζεται ότι «εγώ με την πολιτική δεν ασχολούμαι, αφού με αηδιάζουν/ όλοι είναι τα ίδια σκατά κ.λπ». Πρώτα απ' όλα, σήμερα όντως η δημοκρατία μας πάσχει. Σ' αυτό μπορούμε μάλλον όλοι να συμφωνήσουμε. Εκεί που δεν μπορούμε να τα βρούμε είναι η αιτία που οδηγεί στη μερική πα...

Ήλθε η ώρα να δώσεις εξετάσεις, λοιπόν. Ένα χρόνο προσπαθούσες, άντε δύο. Ίσως και περισσότερο, δεδομένου ότι κάποια μαθήματα έχουν το προνόμιο να μας βγάζουν το λάδι από μικρούς. Όλοι τελευταία σε συμβουλεύουν. Σε ενθαρρύνουν, προσπαθούν να σε ανακουφίσουν από το άγχος και να σε βοηθήσουν έστω και λίγο να αποδώσεις αύριο. Κάποια πραγματάκια θα πω μόνο.  Αύριο να πας με τα πόδια στο σχολείο. Μπορεί να σου ζητήσουν οι γονείς σου να σε πάνε. Πες τους «όχι». Η δυσκολία αυτή είναι για σένα και μόνο για σένα. Όσο περπατάς τραγούδα μέσα σου το αγαπημένο σου τραγούδι. Σκέψου τα πόσα πέρασες. Όμως, τώρα είσαι όρθιος, έτοιμος να γράψεις. Το τέλος των βασάνων σου σε βρίσκει απτόητο, έτοιμο να πολεμήσεις λίγο ακόμα. Μπες στη μάχη αυτή με χαμόγελο. Το χρωστάς στον εαυτό σου. Έκλαψες, μπορεί γοερά μπορεί με τον τρόπο σου, πολύ μέσα στη χρονιά. Μπορεί και να έχασες λίγο ύπνο. Μπορεί να αναγκάστηκες να ξεσπάσεις πάνω σε αγαπημένα σου πρόσωπα. Μπορεί να μη βγήκες πολύ με τους φίλους. Κάθε μέρα...

Πέρασε που λες η εξεταστική. Και τώρα που πλέον τελείωσε είμαι έτοιμος να σε ξαναπρήξω με τις σκέψεις μου. Σ' αυτό το υπέροχο καταφύγιο που αποφάσισα να φτιάξω το καλοκαίρι, το οποίο το έφτιαξα για να μάθω αφενός από σένα, να εκφραστώ αφετέρου χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Αυτό το «χωρίς κανέναν ενδοιασμό» με εγκατέλειψε από πολύ νωρίς, όταν ένιωσα την ανάγκη να πάρω θέση για θέματα ψιλο- επίκαιρα, ψιλο- καυτά. Όμως, σου υπόσχομαι, σήμερα κανέναν ενδοιασμό δεν έχω. Γιατί αυτό που γράφω δεν είναι καθόλου επίκαιρο. Για σένα τουλάχιστον. Γιατί για μένα είναι. Διαχρονικά επίκαιρο θα το χαρακτήριζα. Όμως, τώρα, μάλλον τελείωσε, οπότε θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου κάποιες σκέψεις, οι οποίες κατάλαβα ότι πρέπει να οριοθετούν τις σχέσεις μου απέναντι στους ανθρώπους. Δεν ξέρω αν θα ταυτιστείς. Ελπίζω να το κάνεις. Γιατί τώρα που το σκέφτομαι, αν είχα σκεφτεί από πιο πριν αυτά τα πράγματα τίποτα δε θα είχε συμβεί. Το άρθρο αυτό λοιπόν είναι κυρίως για μένα και, δευτερευόντως, για σένα που ίσως ...

Φωνές! Κι άλλες φωνές. Φωνές που έρχονται από παντού. Φωνές που δεν ακούγονται μόνο από το Σύνταγμα, όπως μερικοί συχνά τονίζουν. Φωνές που βγαίνουν από τα τηλεοπτικά πάνελ. Φωνές που ακούγονται από κάθε τραπέζι στα καφέ, στα εστιατόρια... Φωνές στα πανεπιστημιακά έδρανα. Όλοι φωνάζουν. Γιατί φωνάζουν; Μάλλον γιατί πιστεύουν με όλη τους την ψυχή ότι έχουν δίκιο. Κι όχι μόνο. Γιατί πιστεύουν ότι το δίκιο του άλλου είναι κακό, χείριστο, προδοτικό, εθνικώς μειοδοτικό. Κι εδώ έρχεται η διχόνοια. Εδώ, σήμερα, τώρα. Η άποψή μας έγινε δόγμα. Δόγμα που όλοι μας πρέπει να ακούμε. Και να ασπαζόμαστε φυσικά. Αλλιώς τι; Αλλιώς είμαστε ή φασίστες ή προδότες. Κι αν δεν είμαστε ούτε το ένα ούτε το άλλο; Άκου να σου εξηγήσω, φίλε. Στη μία πλευρά είναι οι θιασώτες αυτής της συμφωνίας. Αυτοί που θέλουν τη χώρα ισχυρή σε διεθνές επίπεδο. Αυτοι που θεωρούν τη Συμφωνία των Πρεσπών όχι μόνο επωφελή, αλλά και ευεργετική. Κάποιοι λένε ότι αυτοί είναι οι αριστεροί. Εγώ δεν ξέρω αν βρίσκονται στο αριστερό ή ...

Ε ψιτ, ξύπνα. Άσε αυτά τα όνειρα που έβλεπες. Τώρα θα σου μιλήσω εγώ για άλλου είδους όνειρα. Πιο όμορφα. Πιο «ζωντανά». Πιο αληθινά. Ο Ιονέσκο είχε πει κάποτε: « Ποτέ δε θα θυσιάσω τα όνειρά μου κοιμώμενος». Είναι σχεδόν σαφές πως στη φράση του τα όνειρα έχουν τη σημασία της προσδοκίας, της επιδίωξης, του στόχου.Γιατί όλοι μας, από τη γέννησή μας χαράζουμε τους δρόμους που βαδίζουμε. Άλλοτε τους ακολουθούμε, άλλοτε τους παρατάμε. Άλλοτε ξεκινάμε γεμάτοι αφοσίωση το ταξίδι μας σ’ αυτούς, μα μετά βλέπουμε πως μας οδηγούν σε λιμέρια απόμερα, των οποίων την ύπαρξη ποτέ δεν προβλέψαμε. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, στο τέλος των δρόμων αυτών όλοι μας ευελπιστούμε να βρούμε ένα και μόνο πράγμα: το όνειρό μας. Το δικό μας θησαυρό στην άκρη του ουράνιου τόξου. Τα όνειρά συχνά διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Άλλος θέλει να ασχοληθεί με την καλλιέργεια της γης, άλλος να γίνει επιστήμονας, άλλος να επιδοθεί στον πρωταθλητισμό, άλλος να γίνει γιατρός, άλλος δικηγόρος, άλλος ηθοποιός, άλλο...

Υπάρχει κάτι που σε καμία περίπτωση δε θα ‘θελες ποτέ να κάνεις; Κάτι που πάρα πολύ απλά ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ; Σίγουρα κάτι τέτοιο θα υπάρχει. Ποιος, παρ’ όλα αυτά, θα ήταν ικανός να σε ωθήσει αυτό το συγκεκριμένο πράγμα να το κάνεις και – όχι μόνο αυτό- αλλά και να λες στους γύρω σου «αχ τι ωραίο που είναι», ενώ στην πραγματικότητα το σιχαίνεσαι; Φίλε μου, αισθάνομαι έτοιμος να σου πω πως αυτός ο ηλίθιος υπάρχει και ονομάζεται «παρέα». Και για να μην παρεξηγηθούμε. Δε σου λέω πως το σωστό είναι να μην έχεις καθόλου φίλους και να κάθεσαι κάθε μέρα μέσα, μπροστά στο pl station με έναν κουβά τσιπς στο πλάι. Αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω είναι να σε υποψιάσω. Να μην είσαι δηλαδή αφελής απέναντι στους φίλους σου. Γιατί, πραγματικά, φίλε μου, η παρέα μέσα της πολλές φορές κρύβει μια δύναμη που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Είναι ικανή να σε σπρώξει σε ασχολίες και συνήθειες χωρίς να ρωτήσει καν για τη θέλησή σου. Και αυτή η παραβίαση των προσωπικών σου «θέλω» δεν περιορίζεται. Ξεκινάει απ...

«Η πύρινη λαίλαπα δεν άφησε τίποτα που να μην καταστρέψει», «Πρόκειται για μια τεράστια εθνική τραγωδία» και άλλα τέτοια ακούγονται κάθε μέρα στις ειδήσεις, γράφονται στις εφημερίδες και δημοσιεύονται στο internet . Πραγματικά, η καταστροφή είναι τεράστια... Το μέγεθός της είναι τόσο που τα λόγια δεν μπορούν να το περιγράψουν. Όταν 81+ άνθρωποι έχουν καεί ζωντανοί. Όταν δεν έχουμε ακόμη μια σαφή εικόνα για τον αριθμό των αγνοουμένων. Όταν από τύχη κάποιοι διεκδικούν ακόμη τη ζωή τους νοσηλευόμενοι σε κάποιο νοσοκομείο. Τότε δεν υπάρχει χώρος για λόγια. Υπάρχει μόνο χώρος για στενοχώρια. Για συμπαράσταση. Για ανθρωπιά. Και πάνω απ’ όλα για προβληματισμό: πώς γίνεται με το παραμικρό φυσικό φαινόμενο, με την παραμικρή καταστροφή, να θρηνούμε τόσα θύματα; Δεν είναι, όμως, αυτό το θέμα για το οποίο θα σου μιλήσω σήμερα, φίλε μου. Δεν είμαι αρμόδιος να γράψω γι’ αυτό. Υπάρχουν, ωστόσο, πράγματα που με εκνευρίζουν. Πράγματα που μου δείχνουν πως το περιεχόμενο της έννοιας «άνθρωπος» φθ...

«Φυτά, σπασίκλες, νερντς» και άλλα τέτοια. Τα «φυτά» αποτελούν βασικό στοιχείο της σχολικής και, ίσως, της φοιτητικής ζωής. Γενικά φαίνεται πως υπάρχουν τρεις κατηγορίες μαθητών: αυτοί που βρίζουν τα φυτά, αυτοί που αδιαφορούν για τα φυτά και αυτοί που είναι φυτά. Εμείς, φίλε, σ’ αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε με την πρώτη και την τελευταία κατηγορία. Ποιους αποκαλούμε, λοιπόν, φυτά; Τρέχα γύρευε. Ας πούμε ότι είναι οι μαθητές που διαβάζουν πολύ. Τώρα στον ορισμό αυτό υπάρχουν αποκλίσεις, ανάλογα με τον τρόπο σκέψης του καθενός. Ο μαθητής που είναι εντελώς αδιάφορος και δεν ανοίγει καν βιβλίο θεωρεί φυτό όποιον διαβάζει και δε ζει συνέχεια την ξέφρενη ζωή που ζει ο ίδιος. Η μεγάλη πλειονότητα, όμως, των μαθητών, πιστεύει πως το «φυτό» εκτός από το διάβασμα χαρακτηρίζεται και από άλλα στοιχεία που το διαφοροποιούν από τον «καλό μαθητή». Κάθεται συνεχώς μέσα στο σπίτι του, ασχολείται αποκλειστικά   με το διάβασμα και, φυσικά, έχει και την ανάλογη συμπεριφορά. Έχει ψηλά τη μύτη τ...

Γιατί τέτοια μούτρα; Απέτυχες στις πανελλήνιες; Σε παράτησε η κοπέλα σου; Οι φίλοι σου σε παρατούν; Η μια αναποδιά ακολουθεί την άλλη; Αναρωτιέσαι:« Τι συμβαίνει με μένα;»; Κρεμάς μούτρα σαν αυτά που είδα προχτές ζωγραφισμένα στον τοίχο; Παραπονιέσαι για το μουντό και γκρίζο μέλλον σου; Φίλε, το κείμενο μου αυτό είναι αφιερωμένο σε σένα, αλλά και σε όλους όσοι ζητούν από πολλές πηγές να μάθουν μυστικά επιτυχίας και μαγικούς τρόπους που θα τους κάνουν αυτόματα να εκπληρώνουν όλους τους τους στόχους. Απογοητεύτηκες. Λυπήθηκες. Ένιωσες να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Και είναι απόλυτα φυσικό να αισθάνεσαι τον ανάλογο ψυχικό πόνο. Όταν επενδύεις σε κάτι χρόνο, ενέργεια, δύναμη... Όταν απαρνιέσαι άλλα πράγματα στο όνομα ενός ονείρου. Όταν κάθε μέρα που περνά θες να φτάνεις όλο και πιο κοντά σε αυτό... Το κόστος της αποτυχίας στο τέλος γίνεται πολύ μεγάλο. Σε γονατίζει. Σου μετατρέπει τα πιο ωραία σου όνειρα σε εφιάλτες. Και φυσικά τα μούτρα μούτρα. Το χαμόγελο φεύγει, δεν υ...

«Είσαι χοντρή, μωρή παλιο- αρκούδα», της είπε ο άλλος στην παραλία και αυτή με δάκρυα στα μάτια έφυγε και πήγε και κατασπάραξε πέντε- έξι σάντουιτς για να ξεχάσει τις ρατσιστικές και -εν μέρει- φαλλοκρατικές βλακείες του. Όντως, πολλές φορές έρχεται στο προσκήνιο το ζήτημα των κιλών, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Στη μνήμη μου έρχεται ακόμα αυτός ο δικηγόρος, ο οποίος μας έγραφε για «φάλαινες», «φώκιες», «ζελεδένιες κοιλιές» και «πεσμένους γλουτούς». Πραγματικά, ο τύπος έλεγε πως οι αναρτήσεις του είχαν καθαρά χιουμοριστικό περιεχόμενο, πράγμα που δείχνει δύο πράγματα: είτε ότι ο τύπος έχει πολύ κακό χιούμορ είτε ότι δεν είναι καθόλου καλός δικηγόρος, καθώς δεν το έχει καθόλου με τα ψέμματα. Πάντως, οι αναρτήσεις του αυτές μου έδωσαν μπόλικη τροφή για σκέψη, αφού μάλιστα συνδυάστηκαν με γυμνές φωτογραφίσεις πολλών γυναικών που ε, τα' χουν τα παχάκια τους. Κατά πόσο, λοιπόν, το «έξω» καθορίζει το «μέσα»; Ή αλλιώς: κατά πόσο η εξωτερική εμφάνιση είναι ασφαλές κριτήριο για να ορίσουμ...

Αχ Παναγία μου! Τελευταία πολλά μπλογκ και sites αισθάνονται έτοιμα να μας δείξουν ότι «ο Θεός πέθανε», «ζήτω η αθεΐα» και άλλα τέτοια υπαρξιακά. Πραγματικά, προσπάθησε να πατήσεις στο google τη λέξη «Θεός» και θα βρεθείς μπροστά σε πάρα πολλά κείμενα, τα οποία θα προσπαθούν να σε πείσουν πως  με την επιστημονική εξέλιξη των τελευταίων χρόνων ο Θεός απλά δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης. Ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο, δημιουργήθηκε από συγκρούσεις σωματιδίων και όχι φυσικά από... χώματα και λάσπες, όπως μάλλον γράφει η Εβραιοχριστιανική «Γένεσις». Αν είσαι μάλιστα νέος, φίλε μου, θα έχεις καταλάβει πως ο αθεϊσμός πλέον έχει γίνει κάποιου είδους μόδα. Αυτή η αντίδραση στην οργανωμένη θρησκεία σήμερα κάθε άλλο παρά αντίδραση θεωρείται. Θα μπορούσε, εξάλλου, κάποιος να πει πως αντίδραση για έναν νέο, όπως εγώ κι εσύ, είναι να πιστεύει τελικά στην ύπαρξη μιας αιώνιας δύναμης ή να πηγαίνει στην εκκλησία. Όντως το τελευταίο θα ήταν μια κάποιου είδους επανάσταση, τη στιγμή που η συντ...

                 Ώρα 00.15. Χαράματα Μεγάλης Τετάρτης. Μην προβληματίζεσαι, αυτή είναι η μόνη ώρα που μπόρεσα να γράψω και να μιλήσω με έναν τρόπο έμμεσο σ’ εσένα, φίλε μου. Σίγουρα όταν είδες τον τίτλο θα σκέφτηκες πως εγώ είμαι αυτός που θα σου διδάξει πώς είναι να δίνεις πανελλήνιες. Ίσως να περιμένεις κάποιον «από μηχανής θεό» να σου δώσει τις 5 συμβουλές που θα σε κάνουν κατ’ ευθείαν άριστο μαθητή και θα σου εξασφαλίσουν τη σίγουρη επιτυχία στις πανελλήνιες. Όχι, όμως, φίλε μου. Δεν είμαι τίποτε από αυτά. Έχω ακριβώς τα ίδια ερωτήματα. Πέρυσι και πρόπερσι και φέτος αφιέρωσα πάρα πολύ χρόνο στο διάβασμα. Και ακόμα αυτή η αβεβαιότητα με δέρνει. Πώς, ρωτάω πολλές φορές τον εαυτό μου, πώς θα γράψω καλά; Και δεν έχω απάντηση. Ωστόσο, τα ερωτήματα φέτος είναι πολλά. Πάρα πολλά. Κάθε μέρα και από ένα ερώτημα. «Πες μου την άποψη σου για τη μαζοποίηση», ρωτάει με νόημα το θέμα της έκθεσης, «κάνε χρονική αντικατάσταση το morior » ζητά η καθηγή...