Πανελλήνιες 2019: Στάσου όρθιος!

Ήλθε η ώρα να δώσεις εξετάσεις, λοιπόν. Ένα χρόνο προσπαθούσες, άντε δύο. Ίσως και περισσότερο, δεδομένου ότι κάποια μαθήματα έχουν το προνόμιο να μας βγάζουν το λάδι από μικρούς. Όλοι τελευταία σε συμβουλεύουν. Σε ενθαρρύνουν, προσπαθούν να σε ανακουφίσουν από το άγχος και να σε βοηθήσουν έστω και λίγο να αποδώσεις αύριο. Κάποια πραγματάκια θα πω μόνο. 

Αύριο να πας με τα πόδια στο σχολείο. Μπορεί να σου ζητήσουν οι γονείς σου να σε πάνε. Πες τους «όχι». Η δυσκολία αυτή είναι για σένα και μόνο για σένα. Όσο περπατάς τραγούδα μέσα σου το αγαπημένο σου τραγούδι. Σκέψου τα πόσα πέρασες. Όμως, τώρα είσαι όρθιος, έτοιμος να γράψεις. Το τέλος των βασάνων σου σε βρίσκει απτόητο, έτοιμο να πολεμήσεις λίγο ακόμα. Μπες στη μάχη αυτή με χαμόγελο. Το χρωστάς στον εαυτό σου. Έκλαψες, μπορεί γοερά μπορεί με τον τρόπο σου, πολύ μέσα στη χρονιά. Μπορεί και να έχασες λίγο ύπνο. Μπορεί να αναγκάστηκες να ξεσπάσεις πάνω σε αγαπημένα σου πρόσωπα. Μπορεί να μη βγήκες πολύ με τους φίλους. Κάθε μέρα για σένα ήταν μια μικρή μάχη, την οποία εκ των πραγμάτων δεν μπορούσες να αντιμετωπίσεις χωρίς πόνο. Αλλά σ' αυτή τη μάχη, την τελευταία, μπες με χαμόγελο. Το αξίζεις.

Ναι, όντως. Αυτό είναι μια καλή φράση για να μπω στην επόμενη συμβουλή μου. Το αξίζεις. Ποιο είναι, όμως, αυτό το «τό»; Τι αξίζω; Αξίζεις, έχεις κάθε δικαίωμα να είσαι αξιοπρεπής. Έχεις και την υποχρέωση να είσαι αξιοπρεπής. Ξέρεις κάτι; Είμαστε οι επιλογές μας. Αύριο κάνε την επιλογή σου. Θα επιλέξεις να κλαις, να τρέμεις, να αδικήσεις τον εαυτό σου; Σε έχουν πρήξει πολλοί, βάζοντας σε να κυνηγάς φαντάσματα. Σου λένε ότι ο διορθωτής θα είναι στραβόξυλο, ότι τώρα που χάνει ο ΣΥΡΙΖΑ θα σε εκδικηθεί, ότι είδαν στο όνειρό τους ότι θα πέσει κάτι που εσύ ούτε καν το έχεις ακουστά και μπλα μπλα μπλα. Πολλοί οι εχθροί ε; Ε λοιπόν εγώ σου λέω ότι όλα αυτά είναι μαλακίες. ΜΑΛΑΚΙΕΣ. Μεγάλωσες. Ανάλαβε επιτέλους την ευθύνη. Αύριο έχεις μόνο έναν εχθρό, τον εαυτό σου. Η επιλογή είναι δική σου: Θα πας με τρέμουλο, με μυαλό μπερδεμένο, με την έμμονη ιδέα ότι θα αποτύχεις; Ή θα πας με ένα και μόνο σωστό σκεπτικό: «Έχω διαβάσει, θα αποδώσω». Ψέματα σου λέγαν όταν κάνατε τους συλλογισμούς στην έκθεση. Το αίτιο είναι και αναγκαίο και επαρκές. Έχεις διαβάσει και θα γράψεις. Τελεία και παύλα. 

Αύριο έχεις έναν και μόνο στόχο. Κι αυτός δεν είναι η σχολή που θα περάσεις. Διακύβευμα δεν είναι τα μόρια στην περίπτωση αυτή. Αύριο ζεις για ένα και μόνο αίσθημα. Τον αέρα που θα βγει από τα πνευμόνια σου, όταν βγεις από την αίθουσα. Το λυτρωτικό συναίσθημα ότι «ναι, έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα». Τώρα δε σε νοιάζουν ούτε βαθμολογητές, ούτε μόρια ούτε σχολές. Σε νοιάζει μόνο ένα πράγμα: Να μπεις με το κεφάλι ψηλά και να βγεις με το κεφάλι ψηλά. Και τι κερδίζεις; Κερδίζεις το θείο δικαίωμα να κοιτάς στα μάτια τον εαυτό σου όταν μένετε μόνοι. Να μην τον φοβάσαι, να μην τον ντρέπεσαι. Άπαξ και το πετύχεις αυτό, τότε οι πανελλήνιες για σένα έχουν θετικό πρόσημο. Άπαξ, όμως, και πας σε κάθε μάθημα με εμετούς, άγχη, πονόκοιλους και διαρκή γκρίνια, τότε και να περάσεις στην πιο υψηλόβαθμη σχολή της υφηλίου, πάλι χαμένος είσαι. Αύριο είναι μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που ως τώρα θα περάσεις. Δείξε στον εαυτό σου πώς γίνεται. Έτσι ώστε, όποτε ξανά, βρίσκεσαι σε μια τέτοια κατάσταση, να θυμάσαι τη στιγμή αυτή και να λες: «Εγώ που το έκανα μία φορά, μπορώ να το κάνω ξανά». 

Και κάτι τελευταίο. Πολλοί σου λένε ότι οι πανελλήνιες είναι μια εμπειρία ζωής. Τρίχες. Οι πανελλήνιες είναι μια εμπειρία ΣΚΕΤΟ. Είτε περάσεις τελικά στη σχολή που θέλεις είτε όχι, κανείς δε θα σε εμποδίσει ποτέ από το να ονειρεύεσαι. Ναι, καταλαβαίνω ότι έχεις επενδύσει πράγματα στις πανελλήνιες. Ίσως θέλεις να περάσεις σε μια συγκεκριμένη σχολή. Όμως, είτε περάσεις είτε δεν περάσεις σ' αυτή, να θυμάσαι πως δεν έχεις τελειώσει. Τα έχουμε πει και σε άλλο άρθρο αυτά. Αύριο μπορεί να φας δύο απογοητεύσεις: αφενός να χάσεις την αξιοπρέπειά σου, να αδικήσεις τον εαυτό σου και εν τέλει να μείνεις με ένα: «Αχ, μπορούσα να γράψω πολύ πιο καλά αλλά δεν το έκανα», κι αφετέρου να σταματήσεις να ονειρεύεσαι. Η ζωή έχει να μας ανοίξει ένα σωρό δρόμους. Έχεις ακόμα ανθρώπους να αγαπήσεις, πολλές εξεταστικές να περάσεις και πολλές τρικλοποδιές να φας. Η ζωή δεν κρίνεται από τα 18 μας χρόνια. Η ζωή μας δεν κρίνεται ποτέ γιατί κανείς από εμάς δεν έχει τη δυνατότητα να δει το μέλλον. Το αβέβαιο του μέλλοντος έχει το εξής ενθαρρυντικό: μας βοηθάει να ελπίζουμε. 

Κάθε επιτυχία για αύριο. Κι όπως είπαμε. Σεβάσου τον εαυτό σου, χαμογέλα κι απόδωσε.