Υπάρχει Θεός: Ένα ερώτημα, πολλές απαντήσεις.

Αχ Παναγία μου! Τελευταία πολλά μπλογκ και sites αισθάνονται έτοιμα να μας δείξουν ότι «ο Θεός πέθανε», «ζήτω η αθεΐα» και άλλα τέτοια υπαρξιακά. Πραγματικά, προσπάθησε να πατήσεις στο google τη λέξη «Θεός» και θα βρεθείς μπροστά σε πάρα πολλά κείμενα, τα οποία θα προσπαθούν να σε πείσουν πως  με την επιστημονική εξέλιξη των τελευταίων χρόνων ο Θεός απλά δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης. Ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο, δημιουργήθηκε από συγκρούσεις σωματιδίων και όχι φυσικά από... χώματα και λάσπες, όπως μάλλον γράφει η Εβραιοχριστιανική «Γένεσις». Αν είσαι μάλιστα νέος, φίλε μου, θα έχεις καταλάβει πως ο αθεϊσμός πλέον έχει γίνει κάποιου είδους μόδα. Αυτή η αντίδραση στην οργανωμένη θρησκεία σήμερα κάθε άλλο παρά αντίδραση θεωρείται. Θα μπορούσε, εξάλλου, κάποιος να πει πως αντίδραση για έναν νέο, όπως εγώ κι εσύ, είναι να πιστεύει τελικά στην ύπαρξη μιας αιώνιας δύναμης ή να πηγαίνει στην εκκλησία. Όντως το τελευταίο θα ήταν μια κάποιου είδους επανάσταση, τη στιγμή που η συντριπτική πλειονότητα όσων πηγαίνουν στην εκκλησία έχει ηλικία άνω των 60 ετών (μην πω 75 και θεωρηθώ υπερβολικός!). Κατά πόσο, όμως, έχουν βάση όλα αυτά που ακούμε για τον Θεό; Υπάρχει τελικά ή δεν υπάρχει; 

 

Γενικά, επειδή κι εγώ έχω σκεφτεί πολλές φορές πάνω σ' αυτό το ζήτημα, αποφάσισα τις τελευταίες μέρες να επισκεφτώ πολλά site αγνωστικιστών και άλλων διαφορών που μόνο δε γελάνε με αυτούς που μιλούν για Χριστούς και Παναγίτσες και όλα τα τέτοια. Μαζί φυσικά με τα κείμενα τα οποία εξηγούν γιατί κατά τη γνώμη τους είναι πλάνη να πιστεύει κανείς ότι υπάρχει Θεός, υπάρχουν και υπέροχες εικόνες, όπως αυτή:

Μα καλά... Δεν πρόκειται για αριστούργημα; Φυσικά τέτοιες εικόνες δείχνουν πως οι παπάδες, οι ναοί, τα ράσα και άλλα τέτοια μόνο καλή εντύπωση δεν προξενούν στους άθεους φίλους μας, που- με το δίκιο τους; -σπάνε πλάκα σε βάρος οποιουδήποτε ρασοφόρου. 

Όμως πέρα από την οργανωμένη θρησκεία, ως βάση του αθεϊσμού δεν μπορούμε παρά να θεωρήσουμε τη βασική φιλοσοφική αντιπαράθεση σχετικά με την ύπαρξη ενός κόσμου που ξεπερνά τον φυσικό, ενός υπερ- φυσικού κόσμου. Οι αγνωστικιστές ισχυρίζονται πως ο κόσμος ερμηνεύεται με βάση τη λογική και, βέβαια, όχι με βάση τη λογική του οποιουδήποτε, αλλά με βάση τη δική τους λογική. Περισσότερο, όμως, δεν τους ενδιαφέρει η λογική, παρά η εμπειρία. Ό,τι υποδεικνύει η εμπειρία και επιβεβαιώνει η αίσθηση είναι σωστό. Οτιδήποτε άλλο ας το αφήσουμε καλύτερα. Εφόσον, λοιπόν, ο Θεός δεν ευθυγραμμίζει τα άστρα, δεν κάνει θαύματα και δεν μπορούμε να τον δούμε, τότε δεν υπάρχει. Και αν υπάρχει είναι εντελώς αδύναμος αφού δεν επηρεάζει τις ζωές μας. Άσε που είναι και... κακούλης. Τόσο έγκλημα υπάρχει στον κόσμο, τόση πείνα, τόση αρρώστια κι αυτός καααααθεται εκεί ψηλά και χαζεύει. Όλα αυτά βέβαια θεολογικά φαίνονται αβάσιμα, ιδιαίτερα για κάποιον που πρόσεχε στα θρησκευτικά της Β' και της Γ' Γυμνασίου (ζήτω η φυτουκλίαση!). Παρ' όλα αυτά είναι δικαιολογημένες ανησυχίες ενός έφηβου, τις οποίες δε θα μπω στον κόπο να απαντήσω τώρα γιατί ούτε Θεολόγος είμαι ούτε θέλω να μπω σε συζήτηση για την ερμηνεία της Καινής και της Παλαιάς Διαθήκης.

Αυτό όμως που μπορώ να παρατηρήσω είναι πως η διαμάχη μεταξύ άθεων και θεοσεβούμενων πηγάζει από μια αρχέγονη - πλην όμως ανεπαρκώς διατυπωμένη- ερώτηση: « Υπάρχει Θεός;». Σήμερα, όμως, με την τεχνική ανάπτυξη, την πρόοδο της βιολογίας και την καθολική -σχεδόν- αποδοχή της δαρβινικής εξέλιξης η ερώτηση αυτή μοιάζει ξεπερασμένη. Πιο σωστό θα ήταν: « Πιστεύεις πως υπάρχει Θεός;». Πράγματι τελευταία έχει γίνει περισσότερο παρά ποτέ φανερό πως τον Θεό μόνο με την πίστη μπορούμε να τον προσεγγίσουμε και σε καμία περίπτωση με τις αισθήσεις. Δεν μπορούμε να τον πιάσουμε, να τον δούμε, να του μιλήσουμε. Μπορούμε μόνο να τον αντιληφθούμε με την καρδιά. Ή όπως έλεγε ο Πλάτωνας, με την «νόησιν», τη φώτιση δηλαδή που σε οδηγεί στον ήλιο, στη συνειδητοποίηση ότι υπάρχει κάτι υπέρτερο από τις σκιές που μέχρι τώρα αντίκριζες. Κάτι που ξεπερνά αυτό που εσύ αποκαλείς λογικό σου.

Δεν μπορούμε λοιπόν να κατακρίνουμε κανέναν επειδή πιστεύει ή δεν πιστεύει. Προσωπικά θαυμάζω αυτούς που λεν: « Όχι. Εμένα η ψυχική και πνευματική μου ελευθερία δε μου επιτρέπει να πιστέψω σε κανένα δόγμα, είτε Χριστιανικό είτε οποιοδήποτε άλλο».Αυτοί, όντως, δε βασίζονται μόνο στην εμπειρία, αλλά προτάσσουν κυρίως την τάση τους για αποφυγή οποιασδήποτε δέσμευσης. Και εφόσον πετυχαίνουν το στόχο τους, κανείς δεν μπορεί να τους πει τίποτα. Δεν μπορώ, ωστόσο, να μην εκφράσω το θαυμασμό μου γι' αυτούς που με σθένος ακόμα και σήμερα λένε: « Εγώ το Θεό τον έχω μέσα μου. Αυτός με βοηθάει να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο και προσδιορίζει τη στάση μου προς αυτόν. Αυτός μου έμαθε να αγαπώ και όχι να μισώ. Να κάνω στον άλλον αυτό που θέλω να κάνει αυτός σε μένα». Η πίστη ενός τέτοιου ανθρώπου είναι ατόφια, γνήσια, ανόθευτη και κανείς μα κανείς, σε όσα μπλογκ κι αν γράψει και όσες εικόνες κι αν δημοσιεύσει, δεν μπορεί να την αλλοιώσει.