Τοιχ- αρπαστες ιστορίες p2

«Η πύρινη λαίλαπα δεν άφησε τίποτα που να μην καταστρέψει», «Πρόκειται για μια τεράστια εθνική τραγωδία» και άλλα τέτοια ακούγονται κάθε μέρα στις ειδήσεις, γράφονται στις εφημερίδες και δημοσιεύονται στο internet. Πραγματικά, η καταστροφή είναι τεράστια... Το μέγεθός της είναι τόσο που τα λόγια δεν μπορούν να το περιγράψουν. Όταν 81+ άνθρωποι έχουν καεί ζωντανοί. Όταν δεν έχουμε ακόμη μια σαφή εικόνα για τον αριθμό των αγνοουμένων. Όταν από τύχη κάποιοι διεκδικούν ακόμη τη ζωή τους νοσηλευόμενοι σε κάποιο νοσοκομείο. Τότε δεν υπάρχει χώρος για λόγια. Υπάρχει μόνο χώρος για στενοχώρια. Για συμπαράσταση. Για ανθρωπιά. Και πάνω απ’ όλα για προβληματισμό: πώς γίνεται με το παραμικρό φυσικό φαινόμενο, με την παραμικρή καταστροφή, να

θρηνούμε τόσα θύματα; Δεν είναι, όμως, αυτό το θέμα για το οποίο θα σου μιλήσω σήμερα, φίλε μου. Δεν είμαι αρμόδιος να γράψω γι’ αυτό. Υπάρχουν, ωστόσο, πράγματα που με εκνευρίζουν. Πράγματα που μου δείχνουν πως το περιεχόμενο της έννοιας «άνθρωπος» φθίνει όλο και περισσότερο.

Το πρώτο από αυτά είναι τα Μ.Μ.Ε. Και για να είμαι συγκεκριμένος, οι δημοσιογράφοι. Έχω σιχαθεί το σοκαρισμένο ύφος τους, τα ρεπορτάζ, τις συνεντεύξεις τους. Και μη μου πει κανείς ότι σκοπός τους είναι να προβάλουν όσο το δυνατόν καλύτερα αυτήν τη θλιβερή είδηση. Γιατί δεν είναι έτσι. Η είδηση είναι η εξής: Έγινε πυρκαγιά στο Μάτι. Πέθαναν τόσοι... Τραυματίστηκαν τόσοι... Αγνοούνται τόσοι... Τελειώσαμε! Να μια ωραιότατη είδηση. Όμως, σιγά μη μείνουμε μόνο σ’ αυτό. Το μενού περιλαμβάνει κι άλλα πράγματα. Σαφώς περιττά για μένα, αλλά οπωσδήποτε ενδιαφέροντα για κάθε γιαγιά που έχει εξαντλήσει τις τουρκικές σειρές, αλλά ακόμη διψάει για δράματα. Συγγενείς των θυμάτων, κάτοικοι της περιοχής... Όλοι αυτοί θα προβληθούν σε όλα τα τηλεοπτικά δελτία της ημέρας. Και εδώ θέλω να ρωτήσω: Γιατί; Πραγματικά, αισθάνομαι τεράστια θλίψη για το παιδάκι που πέθανε στη θάλασσα στην αγκαλιά της μαμάς του. Ωστόσο, ποιος ο λόγος να μου περιγραφεί αναλυτικά, μέσα από τόσα μάτια η σκηνή του θανάτου του. Και επίσης, κατά πόσο σέβομαι τους γονείς και τους συγγενείς του άτυχου αυτού μωρού, όταν πουλάω και αγοράζω τη μνήμη του; Δε θέλω να φανώ υπερβολικός. Αλλά δεν μπορώ να κρυφτώ κι όλας. Παρακολουθώντας τις ειδήσεις τον τελευταίο καιρό κατάλαβα με μεγάλη μου λύπη πως κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους με αυτό που συνέβη στο Μάτι. Κι όχι μόνο αυτό. Αλλά το εκμεταλλεύονται, με σκοπό την άνοδο της τηλεθέασης. Δεν μπορώ, όμως, σε καμία περίπτωση να το δεχτώ. Με αηδιάζει.

Αλλά η ενόχλησή μου δεν τελειώνει εδώ. Υπάρχει ακόμη ένα πράγμα που με εκνευρίζει. Κι αυτό δεν είναι άλλο από το θράσος που διακατέχει κάποιους ανθρώπους. Και ιδιαίτερα, το θράσος που χαρακτηρίζει τον πρωθυπουργό της χώρας. «Αναλαμβάνω, λέει, την πολιτική ευθύνη για όσα συνέβησαν στο μάτι». Μα έλεος, ρε φίλε. Γιατί δεν σκέφτεσαι λίγο πριν κάνεις δηλώσεις; Άσε με να κάνω έναν παραλληλισμό. Εσύ μας λες πως ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΠΟΥ 81+ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ. Αλήθεια, ο ποινικά υπεύθυνος για το θάνατο τόσων ανθρώπων τι τιμωρία θα έπρεπε να υποστεί; Μάλλον δις-ισόβια... Άρα εσύ που, επαναλαμβάνω, ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΠΟΥ 81+ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ, τι ποινή θα πρέπει να υποστείς; Σοβαρά, φίλε αναγνώστη, δεν είναι σκοπός μου να κάνω πολιτικά σχόλια ούτε να ταχθώ με την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας, που με το παραμικρό ζητάει την παραίτηση του πρωθυπουργού. Αλλά η πολιτική αδιαντροπιά με εξοργίζει. Και καταντάει, μάλιστα, να είναι προσβλητική απέναντι στις οικογένειες των θυμάτων. Τόλμησες ποτέ, κύριε Τσίπρα, να μιλήσεις στους ανθρώπους αυτούς και να τους πεις στα ίσια «Παιδιά, εγώ είμαι πολιτικά υπεύθυνος που τα αγαπημένα σας πρόσωπα δεν είναι πια μαζί σας. Αλλά μην αγχώνεστε. Εγώ θα κάθομαι εδώ και θα σας κυβερνάω μέχρι το τέλος της τετραετίας μου μετά θα σας ζητήσω να με ξαναψηφίσετε κι όλας». Τρία πουλάκια...

Υ.Γ.1 Ευχαριστώ πάρα πολύ τη φίλη μου Εύα Τσομπάνη που ασχολήθηκε για ακόμη μια φορά με την εικονογράφηση του άρθρου.

Υ.Γ.2 Ευχαριστώ επίσης τη φίλη μου Καλλιόπη Χαδούλη, που μου έστειλε τη φωτογραφία του τοίχου.