Συμφωνία των Πρεσπών: Είναι εθνική μειοδοσία τελικά ή όχι;

Φωνές! Κι άλλες φωνές. Φωνές που έρχονται από παντού. Φωνές που δεν ακούγονται μόνο από το Σύνταγμα, όπως μερικοί συχνά τονίζουν. Φωνές που βγαίνουν από τα τηλεοπτικά πάνελ. Φωνές που ακούγονται από κάθε τραπέζι στα καφέ, στα εστιατόρια... Φωνές στα πανεπιστημιακά έδρανα. Όλοι φωνάζουν. Γιατί φωνάζουν; Μάλλον γιατί πιστεύουν με όλη τους την ψυχή ότι έχουν δίκιο. Κι όχι μόνο. Γιατί πιστεύουν ότι το δίκιο του άλλου είναι κακό, χείριστο, προδοτικό, εθνικώς μειοδοτικό. Κι εδώ έρχεται η διχόνοια. Εδώ, σήμερα, τώρα. Η άποψή μας έγινε δόγμα. Δόγμα που όλοι μας πρέπει να ακούμε. Και να ασπαζόμαστε φυσικά. Αλλιώς τι; Αλλιώς είμαστε ή φασίστες ή προδότες. Κι αν δεν είμαστε ούτε το ένα ούτε το άλλο; Άκου να σου εξηγήσω, φίλε.

Στη μία πλευρά είναι οι θιασώτες αυτής της συμφωνίας. Αυτοί που θέλουν τη χώρα ισχυρή σε διεθνές επίπεδο. Αυτοι που θεωρούν τη Συμφωνία των Πρεσπών όχι μόνο επωφελή, αλλά και ευεργετική. Κάποιοι λένε ότι αυτοί είναι οι αριστεροί. Εγώ δεν ξέρω αν βρίσκονται στο αριστερό ή δεξιό άκρο. Σίγουρος είμαι μόνο ότι βρίσκονται σε άκρο. Κι από την άλλη, βρίσκονται αυτοί που έχουν αντίθετο δόγμα (όχι άποψη). Αυτοί που χαρακτηρίζουν προδοσία την « παραχώρηση της Μακεδονίας μας». Οι κύριοι «η Μακεδονία είναι Ελληνική». Κι ανάμεσα τους; Κανείς. Ναρκοπέδιο. Απαγορεύεται να πατήσεις. Κι αν φύγεις από το άκρο τους, σ' όποιο άκρο κι αν είσαι, και πατήσεις εκεί τότε ή θα σε τραβήξουν βίαια στη μεριά τους ή απλώς θα σε εξαφανίσουν. Όλοι τους φωνάζουν: «Πάρε θέση!». Και κάπως έτσι το Ποτάμι έγινε ποταμάκι. «Επιλέξτε πού θέλετε να είστε», φώναζαν. Και το Ποτάμι υπάκουσε. Δύο από τη μία, δύο από την άλλη κι ένας μπαλαντέρ να πηγαίνει μια από τη μία και μία από την άλλη, κι όπου κάτσει. Ζαλίστηκες φίλε; Κι εγώ ζαλίστηκα. Μάλλον κι ο ίδιος ζαλίστηκε.

Και τώρα που καταλάβαμε κι οι δυο μας τι πάει να πει να μην τάσσεσαι ούτε υπέρ του ενός ούτε υπέρ του άλλου στρατοπέδου, ας κάνουμε κάτι κοινότοπο. Ας αναλύσουμε τις απόψεις μας.

Φίλε αναγνώστη, είμαι πλέον 18 και κάτι χρονών. Πλέον ψηφίζω. Η άποψή μου λοιπόν έχει μια κάποια απειροελάχιστη σημασία γιατί σε λίγο καιρό θα ψηφίσω. Και η άποψή μου αυτή θα αποτυπωθεί με τον α ή β τρόπο στο εκλογικό αποτέλεσμα. Στο μυαλό μου, λοιπόν, στριφογυρίζουν κάποια ερωτήματα. Τα οποία πασχίζω να απαντήσω. Και κάτι τέτοιο θα προσπαθήσω να κάνω στη συνέχεια του κειμένου μου. Με μόνο μου προσόν την ιδιότητά μου ως πολίτη.

Πρώτο ερώτημα: Ο Τσίπρας είναι προδότης; Φίλε μου. Το ερώτημα το θέτω όπως ακριβώς το ακούω και το ξανα- ακούω. Και το ακούω και με ανάλυση: « Είναι προδότης, γιατί πουλάει τη Μακεδονία μας, γιατί αντάλλαξε τις συντάξεις με το Σκοπιανό, γιατί δεν ρωτάει το λαό με δημοψήφισμα αν θέλει τη συμφωνία αυτή». Όχι, όμως. Ο Τσίπρας δεν είναι προδότης. Ή για να το θέσω πιο απλά, ο Τσίπρας στη συγκεκριμένη περίπτωση εκπροσωπεί τα συμφέροντα και τις απόψεις όλων, όσοι των ψήφισαν. Δεν έκρυψε ποτέ τη γνώμη του σχετικά με το Σκοπιανό. Προδότης, λοιπον, των ιδεών του δεν είναι. Είναι, όμως, προδότης εν γένει του ελληνικού λαού; Αντικειμενικά, όχι. Γιατί; Γιατί ακολουθεί τη γραμμή που χαράχτηκε στο Βουκουρέστι. Είπε κανείς προδότη τον Καραμανλή τότε; Όχι, κανείς απολύτως. Ή για να μην είμαι κι εγώ δογματικός, ίσως υπήρξε κανένας γραφικός που να το είπε. «Μα, ο Καραμανλής δε συμφώνησε για την παραχώρηση εθνότητας και γλώσσας». Γιατί συμφώνησε κάτι ο Καραμανλής και δεν το ξέρω; Όχι. Προσέκρουσε σε μια εθνικιστική σκοπιανή Κυβέρνηση, δέχτηκε πιέσεις να έλθει σε συμβιβασμό, δεν το έκανε και άσκησε veto. Υπήρξε συμφωνία; Προφανώς όχι. Θα δεχόταν ο Καραμανλής την παραχώρηση εθνότητας και γλώσσας, αν η τότε σκοπιανή Κυβέρνηση δεν ήταν έτσι όπως ήταν; Κανείς δεν ξέρει. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όσοι υποστήριξαν τη στάση του Καραμανλή στο veto δε δικαιούνται να μιλάνε για προδότες. Φυσικά κριτική στη συμφωνία μπορούν να κάνουν, αλλά για προδότες ας μη μιλούν. Εκτίθενται. Και η Νέα


Δημοκρατία θέλει το «Βόρεια Μακεδονία». Δεν το φωνάζει και ίσως μέσα στις φωνές να μην ακούγεται. Αλλά το λέει. Πάμε τώρα σε όλους όσοι λένε: «Ποιος τον χέζει τον χοντρό. Εγώ το όνομα Βόρεια Μακεδονία δεν το δίνω. Πάμε όλοι μαζί παιδιά. Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΊΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ». Φίλε, ναι. Η Μακεδονία, έτσι όπως εσύ το εννοείς και, ας μην το κρύβω, έτσι το εννοώ κι εγώ, είναι ελληνική και μόνο ελληνική. Δε διαφωνεί κανείς. Ούτε και η συμφωνία που καταδικάζεις διαφωνεί. Αναγνωρίζει ότι η Μακεδονία είναι ελληνική. Δεν αφήνει πουθενά να εννοηθεί ότι είναι σλάβικη. Και ξέρω ότι αυτά που λέω σου φαίνονται εθνική μειοδοσία και μάλλον είμαι κι εγώ προδότης και ίσως, αν είσαι μεγαλύτερος από μένα μου σηκώσεις το δάχτυλο και μου πεις: « Οι γονείς σου δε σου έμαθαν να αγαπάς την πατρίδα;». Η απάντησή μου είναι πως φυσικά μου το έμαθαν. Όπως και μου έμαθαν να σκέφτομαι λογικά και ψύχραιμα, να μη στοχοποιώ απόψεις και να μην προπηλακίζω τον άλλον ανούσια. Εσένα αυτά στα έμαθαν;

Φίλε αναγνώστη, με όλα αυτά δεν προσπαθώ να σου πω ότι η συμφωνία είναι καλή. Προσπαθώ να σου πω ότι ο Τσίπρας δεν είναι προδότης. Και ο Τσίπρας ποσώς με ενδιαφέρει. Οι άνθρωποι, όμως, που τον υποστηρίζουν με ενδιαφέρουν. Δε γίνεται αβίαστα να λες τους άλλους προδότες και να το φωνάζεις όπου σταθείς κι όπου βρεθείς. Μετά τη διευκρίνηση αυτή, πάμε τώρα στο επόμενο ερώτημα που τίθεται:

«Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι εθνικά ωφέλιμη;».Όχι, όχι και ξανά όχι. Δεν είναι εθνικά ωφέλιμη. Και δεν είναι ωφέλιμη, επειδή εμείς κερδιζουμε λιγότερα και οι Σκοπιανοί περισσότερα, ενώ η συγκυρία υπαγορεύει το αντίθετο. Οι Σκοπιανοί καίγονταν για τη συμφωνία κι όχι εμείς. Κι αντί να αξιοποιήσουμε την κατάσταση είπαμε ένα βροντερό «ΝΑΙ» σε όλες τους τις απαιτήσεις. Η γλώσσα τους είναι σλαβική σκέτο, ούτε καν σλαβομακεδονική. Και οι ίδιοι το λένε κι ο Μπαμπινιώτης το λέει κι όλοι οι Έλληνες απανταχού (πάλι με την επιφύλαξη ελάχιστων γραφικών εξαιρέσεων) το παραδέχονται. Ήταν δίκαιο; Ναι. Έγινε πράξη; Ασφαλώς και όχι. Ίσα ίσα αφιερώσαμε μια ολόκληρη παράγραφο για να πούμε ότι μιλάνε μακεδονικά και μετά σε ένα εντελώς διαφορετικό μέρος της συμφωνίας να πούμε ότι είναι σλαβικής προέλευσης τα μακεδονικά τους, ενώ τα δικά μας είναι ελληνικής. Τρία πουλάκια... Ευχαριστούμε κι όλας που μας επιτρέψατε να πούμε ότι είναι σλαβικά αυτα που μιλάτε. Όσον αφορά την εθνότητα τώρα. Ο μεσιέ Τσίπρας (αντίστοιχο του sir Takis)  την υποτιμά. Δεν πρέπει. Γιατί κι εκεί έκανε τεράστια παραχώρηση. Λέει ότι είναι Μακεδόνες/ πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας. Γιατί όχι Σλαβομακεδόνες; «Καλά τώρα, θα πει κάποιος που τώρα με λέει φασίστα, έχει τόση σημασία αυτό;» Σαφώς και έχει. Αυτό το «Μακεδόνες» σκέτο δίνει δικαιώματα. Και με αυτό που λέω δε γίνομαι μάντις κακών. Δείτε τη στάση του Ζάεφ. Το «πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας»το αγνοεί. Μάλλον πήρε αυτό που ήθελε. Και τώρα μπορεί ανενόχλητος να κερδίζει ψηφοφόρους τρέφοντας τον εθνικισμό του λαού του.

Αυτά είναι τα δύο βασικά μείον της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η Κυβέρνηση δεν είχε κακή πρόθεση. Κατάφερε να «κερδίσει»τη συνταγματική αναθεώρηση. Ήθελε να βάλει φρένο στον αλυτρωτισμό των Σκοπίων. Δεν τα κατάφερε.Γιατί παραχωρώντας εθνότητα και γλώσσα, σε συνδυασμό πάντα με το όνομα που αποτελεί παλαιότερη παραχώρηση, και βάζει τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και δίνει μπόλικη τροφή για αλυτρωτισμό. Η Κυβέρνηση δεν είναι προδοτική. Απλά είναι ανίκανη. Το έχει αποδείξει πολλάκις, το αποδεικνύει και τώρα. Όσοι την υποστηρίζουν δεν είναι ανθέλληνες. Είναι απογοητευμένοι πολίτες από τη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που περιμένουν ακόμη, μάταια μάλλον, τη σωτηρία από το ΣΥΡΙΖΑ. Κι οι ίδιοι παραδέχονται ότι η Συμφωνία δεν είναι η πρέπουσα. Αλλά λένε « δεν πειράζει, μπροστά στις άλλες ήττες αυτή έχει τουλάχιστον κάποια οφέλη». Συγγνώμη, η λογική αυτή δεν είναι σωστή. Ιδιαίτερα σε τέτοια εθνικά θέματα είναι απολύτως εσφαλμένη. Η Συμφωνία μπορούσε κι έπρεπε να είναι πολύ καλύτερη. Και τότε οι ακραίοι θα ούρλιαζαν άλλα οι υπόλοιποι θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε. Και ίσως η διχόνοια να είχε αποφευχθεί. Αλλά κάτι τέτοιο δε συνέβη. Και τώρα κάνουμε οι Έλληνες ό,τι έχουμε συνηθίσει. Βρίζουμε τον διπλανό μας, αφορίζουμε απόψεις και δεν καθόμαστε να κάνουμε διάλογο. Μόνο φωνάζουμε. Με την ελπίδα να ακουστούμε. Αλλά φωνή στη φωνή στο τέλος μόνο μια κραυγή ακούγεται.

Υ.Γ. : Για όσα έγιναν χτες στο Σύνταγμα δεν έχω να σχολιάσω κάτι. Αν το παλιό εκείνο χαμογελαστό παιδάκι γνώριζε ότι θα υποστήριζε τα ΜΑΤ να ρίχνουν χημικά στους πολίτες, μάλλον θα παρατούσε την πολιτική και θα σώπαινε. Μόνο αυτό.