Απολιτίκ: Αυτή η μάστιγα...

Περί δημοκρατίας ο λόγος σήμερα. Ακούγεται πολύ συχνά από άτομα κυρίως αμφιβόλου νοημοσύνης, ότι «όλοι ίδιοι είναι», «ό,τι πολιτικές ακολουθούν έρχονται απ' έξω» και στην τελική «γιατί να ψηφίσω, αφού όλοι χάλια είναι». Ας είμαστε, λοιπόν, σαφείς. Τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει φυσικά και αυτό το αναγνωρίζει κάθε άνθρωπος που παρακολουθεί στοιχειωδώς τις εξελίξεις. Οπότε στη διαδικασία να απαντήσω σε τέτοιου είδους απορίες δε θα μπω και ούτε θα εκφράσω τις αντιλήψεις μου περί του ενός ή του άλλου κόμματος. Αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω με το άρθρο αυτό είναι να δείξω το λόγο που η δημοκρατία μας πάσχει αφενός και αφετέρου να εφιστήσω την προσοχή στον έξυπνο που νομίζει ότι λέει κάτι σοβαρό με το να ισχυρίζεται ότι «εγώ με την πολιτική δεν ασχολούμαι, αφού με αηδιάζουν/ όλοι είναι τα ίδια σκατά κ.λπ».

Πρώτα απ' όλα, σήμερα όντως η δημοκρατία μας πάσχει. Σ' αυτό μπορούμε μάλλον όλοι να συμφωνήσουμε. Εκεί που δεν μπορούμε να τα βρούμε είναι η αιτία που οδηγεί στη μερική παρακμή της δημοκρατίας μας. Οι περισσότεροι μεταθέτουν την ευθύνη κάπου αλλού. Λένε, ας πούμε, ότι φταίνε οι πολιτικοί που άλλα λένε πριν κι άλλα κάνουν. Αυτό, ωστόσο, είναι λάθος. Είναι βασικά ένα αυθαίρετο συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγεις μόνο και μόνο για να μην μπεις στη διαδικασία να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Κι αυτό γιατί, η Βουλή αποτελεί αντικατοπτρισμό του ίδιου του λαού. Καμιά φορά, μάλιστα, είναι θλιβερή η ομοιότητα. Διόλου σπάνια, είτε βλέπεις συζήτηση μεταξύ φανατικών παππούδων (ή και πιο νέων, δεν υπάρχει διάκριση με βάση την ηλικία) είτε βλέπεις συζήτηση στη Βουλή με φράσεις όπως «στα τέσσερα εσείς» δεν έχει καμία διαφορά. Να, λοιπόν, πόσο σκληρός μπορεί να είναι ο καθρέφτης. Όταν λέμε: «Αχ αυτά τα ζώα στη Βουλή δεν μπορούν να μιλήσουν σαν άνθρωποι», όντως πολλοί ξεχνάμε ότι κι εμείς σπάνια, έως ποτέ ενδιαφερόμαστε να ακούσουμε την άποψη του άλλου.

Ξέφυγα, όμως, λίγο. Ας επιστρέψω στο ακλόνητο επιχείρημα του «άλλα λένε κι άλλα κάνουν». Έρχομαι, λοιπόν, εγώ, φίλη αναγνώστρια και σου λέω: «άκου κοπελιά είμαι ψηλός, έχω γαλάζια μάτια και μια χρειά φωνής ίδια με του Daniel του Craig». Εσύ πάλι βλέπεις ότι τα χαρακτηριστικά δεν ανταποκρίνονται καθόλου στην πραγματικότητα. Θα με ερωτευτείς; ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ, θα πει ο ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Διότι, ο ίδιος ψηφοφόρος, που με ηλιθιότητα πίστεψε ότι,άπαξ και βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και πει «Κυρά Μέρκελ, αυτά με τα Μνημόνια κομμένα», όλη η Ευρώπη θα υποκλιθεί, σκέφτεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με την τυφλή/χαζή κοπέλα που πίστεψε ότι εγώ είμαι κάτι που μέχρι και στα πιο τρελά της όνειρα δεν έχει δει. Θέλω να καταλήξω στο εξής: όταν κάποιος σου υπόσχεται κάτι εντελώς ψευδές και τον πιστεύεις, τότε ή δεν έχεις ενημερωθεί επαρκώς ή είσαι υπερβολικά πειθήνιος. Και τα δύο είναι επικίνδυνα για τη Δημοκρατία. Άρα, λοιπόν, εσύ φταις (εμείς φταίμε).

Η Δημοκρατία, επομένως, είναι ένα τίμιο πολίτευμα. Ό,τι της δίνεις, θα το πάρεις πίσω. Και ίσως γι' αυτό και θεωρώ ότι δεν μπορεί να υπάρξει άλλο καλύτερο. Γιατί μόνο το πολίτευμα αυτό κατορθώνει να δημιουργήσει έναν τόσο ισχυρό δεσμό μεταξύ λαού και ηγεσίας. Μάλλον αυτό δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Ότι, δηλαδή, εφόσον απαραίτητος όρος της ύπαρξης του άρχοντα είμαστε εμείς, τότε έχουμε κι εμείς σημαντικό μέρος της ευθύνης για την κατάσταση της χώρας μας. Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι κι εμείς έχουμε την ευθύνη για να αλλάξουμε την κατάσταση στη χώρα μας.  Πώς θα το πετύχουμε αυτό; Με το να ενημερωνόμαστε πρωτίστως. Όταν δεν ξέρεις τι ψηφίζεις, καλύτερα να μην ψηφίσεις, γιατί είσαι επικίνδυνος. Σοβαρά επικίνδυνος. Πρώτα θα μπεις στον κόπο να ακούσεις και να μάθεις κάποια πράγματα για τα πολιτικά κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές και μετά θα μπαίνεις στο παραβάν. Έχοντας πλήρη επίγνωση ότι η ψήφος σου απαιτεί υπευθυνότητα. Μπορεί να βάλει στη Βουλή Χρυσαυγίτες. Μπορεί και να τους βγάλει. Μπορεί να βάλει στη Βουλή δήθεν «Κεντρώους». Μπορεί να βάλει στη Βουλή Βελόπουλους. Μπορεί να ορίσει αυτόν που θα σε κυβερνά τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Μπορεί να ορίσει το είδος της πολιτικής που θέλεις να ακολουθηθεί για την ασφάλεια, την οικονομία, τη μετανάστευση. Είναι όπλο και μάλιστα με πολλές σφαίρες μέσα του.

Κλείνω με λίγες ευχούλες. Εύχομαι, επιτέλους, να αναλάβουμε, εμείς οι 18άρηδες/19άρηδες/20άρηδες την ευθύνη μας. Ευθύνη που δε θα μεταφράζεται μόνο με την ψήφο, αλλά κυρίως με την ενεργή ενασχόληση με τα κοινά και την πλήρη πίστη ότι η Δημοκρατία είναι καθημερινή κατάκτηση κι όχι στιγμιαία κατάσταση. Λίγο να την παραμελήσουμε, χαλάει, παραμορφώνεται, «ολιγαρχικοποιείται». Σκέψου τα όλα αυτά που σου είπα. Προλαβαίνεις ακόμα να πας να ψηφίσεις. Με αίσθημα ευθύνης, όμως. Τα «χαλαρά»τελειώσανε. Σε σκληρές εποχές, μόνο ο ολοκληρωμένος πολίτης μπορεί να δώσει το στίγμα του. Μπορούμε, λοιπόν, αρκεί να το θελήσουμε, να το αποφασίσουμε και τελικά να το υλοποιήσουμε.

Φιλιά, καλό καλοκαίρι και θα τα λέμε πλέον πιο συχνά.