Ταλαιπωρία STOP

Πέρασε που λες η εξεταστική. Και τώρα που πλέον τελείωσε είμαι έτοιμος να σε ξαναπρήξω με τις σκέψεις μου. Σ' αυτό το υπέροχο καταφύγιο που αποφάσισα να φτιάξω το καλοκαίρι, το οποίο το έφτιαξα για να μάθω αφενός από σένα, να εκφραστώ αφετέρου χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Αυτό το «χωρίς κανέναν ενδοιασμό» με εγκατέλειψε από πολύ νωρίς, όταν ένιωσα την ανάγκη να πάρω θέση για θέματα ψιλο- επίκαιρα, ψιλο- καυτά. Όμως, σου υπόσχομαι, σήμερα κανέναν ενδοιασμό δεν έχω. Γιατί αυτό που γράφω δεν είναι καθόλου επίκαιρο. Για σένα τουλάχιστον. Γιατί για μένα είναι. Διαχρονικά επίκαιρο θα το χαρακτήριζα. Όμως, τώρα, μάλλον τελείωσε, οπότε θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου κάποιες σκέψεις, οι οποίες κατάλαβα ότι πρέπει να οριοθετούν τις σχέσεις μου απέναντι στους ανθρώπους. Δεν ξέρω αν θα ταυτιστείς. Ελπίζω να το κάνεις. Γιατί τώρα που το σκέφτομαι, αν είχα σκεφτεί από πιο πριν αυτά τα πράγματα τίποτα δε θα είχε συμβεί. Το άρθρο αυτό λοιπόν είναι κυρίως για μένα και, δευτερευόντως, για σένα που ίσως θέλεις να μάθεις από μενα. Γράφεται σε έγκλιση προστακτική, γιατί τα λάθη αυτά που έγιναν δεν πρέπει ποτέ να γίνουν ξανά. Γράφεται σε β' ενικό πρόσωπο, γιατί δεν έχει το θάρρος να γραφεί σε α' ενικό. Πάμε λοιπόν.

Το άρθρο αυτό αναφέρεται σε όποιον βγαίνει από μια αρκετά σημαντική γι' αυτον σχέση, είτε φιλική, είτε ερωτική. Και βγαίνει με τρόπο επώδυνο, με τρόπο που τον πικραίνει βαθιά. Χωρίς τη θέλησή του. Γιατί δεν απαιτείται κι όλας η δική του συναίνεση. Οι σχέσεις- όλοι το ξέρουμε- λύνονται μονομερώς. Ταυτίστηκες; Μάλλον ναι. Γιατί όλοι μας λίγο πολύ έχουμε μια τέτοια εμπειρία. Και ταλαιπωρούμαστε. Ταλαιπωρούμαστε πολύ. Ταλαιπωρούμε, επίσης. Αυτά τα δύο είναι σχεδόν το ίδιο άσχημα. Κυρίως, όμως, μας κρατούν στάσιμους. Δε μας αφήνουν να προχωρήσουμε όπως και όσο θέλουμε. Γι' αυτό, πρέπει αυτήν την ταλαιπωρία να τη ζούμε μεν, γιατί αλλιώς δεν καταλαβαίνουμε τα λάθη μας, αλλά και να την ξεφορτωνόμαστε όταν και όπως πρέπει. Να μη γίνει φίλος μας. Είναι κακός φίλος. Κάκιστος. Το άρθρο αυτό έχει δύο σκέλη: Πώς να μην ταλαιπωρείσαι( πρώτο σκέλος) και πώς να μην ταλαιπωρείς ( δεύτερο σκέλος).

Αρχικά, υπάρχουν πολλοί τρόποι, με τους οποίους μπορείς να διώξεις την στενοχώρια που προκύπτει από έναν επώδυνο χωρισμό. Πρώτα πρώτα, πρέπει να καταλάβεις κάτι. ΔΕ ΦΤΑΙΣ ΜΟΝΟ ΕΣΥ. Και είναι αλήθεια. Συνήθως τα άτομα που προσπαθούν να φύγουν από σένα θέλουν να βγούν κι από πάνω. Εσύ ευθύνεσαι για όλα. Εσύ είσαι κακός, άχρηστος, ανίδεος, ρηχός, ψεύτης, σπαστικός, έχεις το κύριο μερίδιο ευθύνης για την τρύπα του όζοντος, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την άνοδο του Τραμπ στην εξουσία. Ο άλλος εν τω μεταξύ άγιος. Αυτός σε ανεχόταν, σ' αγαπούσε , αλλά όταν είδε ότι δεν μπορεί να διορθωθεί το χάλι σου το μαύρο έφυγε. Τρία πουλάκια...

Είναι σχεδόν σαφές ότι όλα αυτά είναι μαλακίες. Τεράστιες μαλακίες. Οποιονδήποτε να ρωτήσεις: «ρε φίλε ποιος φταίει όταν χαλάει μια σχέση;»θα σου απαντήσει :« και οι δύο». Αλλά όοοοχι. Εσύ θα πιστέψεις τον ηλίθιο που θεωρεί τον Μπιν Λαντεν γατάκι μπροστά σου. Αν έχεις δε και λίγο χαμηλή αυτοπεποίθηση, θα ζητήσεις και συγγνώμη που είσαι τόσο απαράδεκτος και θα παρακαλέσεις να επανορθώσεις. «Δούλος σας κύριε, δε θα το ξανακάνω». Δεν είναι έτσι τα πράγματα και βάλ' το καλά στο μυαλό σου. Εσύ, όπως και κάθε άνθρωπος έχεις κάποια καλά και κάποια κακά στοιχεία. Ο άλλος που έχεις απέναντί σου επίσης. Και οι δύο έχετε κάνει λάθη. Η μόνη σας διαφορά είναι ουσιαστικά ότι εσύ θέλεις να συνεχίσεις τη σχέση σας. Ο άλλος απέναντι σου, όμως, όχι. Σεβαστό. Σεβαστή και η προσπάθειά του να απεμπλακεί από σένα. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αυτά που λέει πρέπει να τα πάρεις και τοις μετρητοίς και να θέσεις ως βάση της αυτοκριτικής σου ένα άτομο που μιλάει με βάση το μίσος, την απέχθεια, τη σιχασιά του πλέον για σένα. Έχει τερατώδεις επιπτώσεις αυτό για την αυτοπεποίθησή σου. Γιατί μπορεί να οδηγηθείς στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι ο εαυτός σου είναι άθλιος, πράγμα που δεν ισχύει. Η συμβουλή μου είναι πως μέσα από αυτή τη διαδικασία, στην οποία ο εαυτός σου πληγώνεται, εσύ μπορείς να αντλήσεις δύναμη. Να αγαπήσεις πραγματικά το «εγώ»σου, να καταλάβεις ότι αν δεν κατανοήσεις και δεν σεβαστείς τον εαυτό σου, δίνεις την ευκαιρία σε κάθε βλάκα να σε ποδοπατάει, γιατί κατά βάθος εσύ ο ίδιος πιστεύεις ότι το αξίζεις. Δεν το αξίζεις όμως. Είμαι βέβαιος ότι δεν το αξίζεις. Και πρέπει να καταλάβεις κι εσύ ο ίδιος ότι δεν το αξίζεις.

Δεύτερον, τον καιρό που είσαι πληγωμένος, που λογικό είναι να είσαι, αξιοποίησέ τον δημιουργικά. Βρίσε, βρίσε και ξανα- βρίσε. Απομυθοποίησε τον ηλίθιο που σε πλήγωσε. Γενικά, καμιά φορά, υπάρχει η τάση να θεωρούμε ότι στη σχέση που είχαμε ήταν όλα καλά και άγια. Και μια μέρα, μπροστά στην τηλεόραση με τα πατατάκια στο μπόλ, τις μπύρες στο χέρι και μια αισθηματική ταινία να μας λέει ότι όλα θα πάνε τέλεια στο τέλος, σκεφτόμαστε κλαίγοντας είτε γοερά είτε μέσα μας « Πού θα βρω τώρα άλλον να μ' αγαπάει». Παντόυ ρε γαμώτο. Παντού. Έχεις ήδη άτομα που σ' αγαπούν. Έχεις γονείς, φίλους που μπορούν να σου σταθούν, μπορείς να γνωρίσεις κι άλλους, μπορείς να προσεγγίσεις κάποιον/ κάποια ερωτικά. Υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι να προσεγγίσεις την αγάπη. Σίγουρα καλύτεροι από το να τον/ την σκέφτεσαι και να λες ότι «κάτι τέτοιο δε θα ξαναζήσω ποτέ». Προφανώς και δε θα ξαναζήσεις κάτι τέτοιο. Θα ζήσεις άλλα, πολύ καλύτερα. Και να το θυμάσαι αυτό καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου που θα είσαι χάλια. Και βρίσε, το ξαναλέω. Βρίσε. Είχε ελαττώματα είναι σίγουρο. Κάποια νοσηρά για σένα. Πες κάπου τον πόνο σου. Δείξε στον εαυτό σου ότι η κατάσταση μεταξύ σας απείχε πολύ από το τέλειο. Και υποσχέσου του, ότι ποτέ μα ποτέ δε θα ξαναμπλέξεις με τέτοια άτομα. 

Αν δεν κάνεις κάτι από τα παραπάνω και δεν απομυθοποιήσεις πλήρως το άτομο αυτό που σε βασανίζει, αντιμετωπίζεις ανά πάσα στιγμή τον εξής κίνδυνο: να μην το ξεπεράσεις ποτέ πραγματικά. Να επισκέπτεται αραιά και που το μυαλό σου και να σε καλεί να του δώσεις κι άλλη ευκαιρία. Μην του τη δώσεις ποτέ. Δεν την αξίζει. Και πάνω απ' όλα, δεν την θέλει. Φρόντισε να αποβάλεις τέτοιους ανθρώπους από μέσα σου. Δε σου χρειάζονται. Όταν προσπαθούν να εισβάλλουν, σκέψου από τη μία τι σου κάνανε και από την άλλη όσους σε αγαπούν και σε γεμίζουν τώρα. Κάνε σύγκριση και κατάλαβε ότι με τους ανθρώπους που δεν εκτίμησαν τον κόπο, την αγάπη σου, τη συμπαράστασή σου και την πίκρα που πέρασες γι' αυτούς δεν έχεις καμία απολύτως δουλειά. 

Τρίτον και τελευταίο, ως προς αυτό, κάνε πράγματα για σένα. Διάβασε, δες καινούργια μέρη, πάρε μέρος σε ένα καινούργιο χόμπι, περπάτα κάθε μέρα, πάρε εργασία στο πανεπιστήμιο. Η αδράνεια φέρνει σκέψη, η σκέψη προβληματισμό, ο προβληματισμός μελαγχολία και η μελαγχολία ρυθμικό, αργό και βασανιστικό αναμάσημα του παρελθόντος, γιατί εν τέλει αυτό άξιζε περισσότερο από το παρόν. Αυτό, λοιπόν, είναι το ζήτημα. Κάνε το «τώρα» να αξίζει περισσότερο από το «τότε». Και η αξία αυτή μετριέται με μάθηση, κόπους, προσπάθεια και σχέδιο δράσης ώστε την επόμενη μέρα να είμαι καλύτερος. Γι' αυτό κάνε όνειρα. Για το μέλλον. Μη νοσταλγείς. Έχεις σοβαρότερα πράγματα να κάνεις.

Αυτά νομίζω είναι τα βασικότερα που ήθελα να σου πω, για να ανακουφίσεις την ψυχούλα σου από τον πόνο που κάποιος που μέχρι τώρα θεωρούσες δίπλα σου σου χάρισε. Αλλά, έχω κι άλλα. Γιατί, το γεγονός ότι  μια σχέση είναι αμφοτεροβαρής σημαίνει πολύ απλά ότι και οι δυο έχετε χαρίσει μπόλικη ταλαιπωρία στον άλλον. Και γι' αυτό, θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω, ώστε από δω και πέρα να προσπαθήσεις όσο μπορείς να μην πικραίνεις τους άλλους. Δεν το θέλεις και είμαι σίγουρος γι΄αυτό. 

Πρώτον, να είσαι ξεκάθαρος. Όταν κάτι σε ενοχλεί να το λες. Όταν έχεις άλλα γούστα, διαφορετικά από του άλλου επίσης να το διευκρινίζεις. Δεν μπορείς μια φιλία να την οικοδομείς με θεμέλιο το κλασικό «εντάξει ας μην του χαλάσω το χατίρι». Να του χαλάσεις το χατίρι. Γιατί τότε θα καταλάβει το δεδομένα, θα δει τον πραγματικό σου εαυτό (κι όχι αυτόν που θα αποκαλυφθεί αργότερα με φωνές και κλάματα) και θα μπορεί να αξιολογήσει πόση και τι λογής παρέα θα κάνει μαζί σου. Ας πούμε, εμένα δε μου αρέσει να πηγαίνω σε κλαμπ. Γνωρίζω, λοιπόν, κάποιον στη σχολή πολύ του χορού και του ποτού και το παίζω μέγας άνθρωπος της νύχτας. Ενθουσιάζεται αυτός. Λέει: « να εδώ είμαστε. Βρήκαμε άτομο να γνωρίσουμε όλη την νυχτερινή ζωή των Βαλκανίων». Πηγαίνουμε, λοιπόν, μία φορά, σκατά εγώ, μένω μέχρι τις 5 το χάραμα, βλέπω τον άλλον να ρίχνει τη μία γκόμενα μετά την άλλη ενώ εμένα με το που με βλέπουν να κάνω τις φιγούρες μου αλά Σπύρος Παπαδόπουλος γελάνε και λένε «Τι είν' τούτο το βλαμμένο». Αυτό γίνεται αρκετές φορές ακόμα και στον φίλο μου δημιουργείται η εντύπωση ότι εγώ την καρα- βρίσκω με κάτι τέτοια. Εγώ εν τω μεταξύ φορτώνω και ξανα-φορτώνω. Του λέω μετά μια φορά όχι και δεύτερη φορά όχι μεχρι που με ρωτάει: «ρε Γιώργο, τι έπαθες ξαφνικά; Δεν περνούσαμε καλά παρέα; Τι έγινε τώρα;». Και τότε τον παίρνει ο διάολος τον «ηλίθιο». «Δε με καταλαβαίνεις, εγώ κάτι τέτοια τα σιχαίνομαι, δεν μπορώ τη φασαρία, εσύ περνάς ωραία ενώ εγώ πλήττω και νιώθω και άσχημα επειδή τα κορίτσια δε με θέλουν». Κι έτσι σιγά σιγά αποδομώ μια φιλία. Μια φιλία ήδη κατεστραμμένη εν τη γενέσει της. Και ναι έχω ταλαιπωρηθεί. Αλλά γι΄αυτό κανείς δε μου φταίει. Αντίθετα, εγώ ταλαιπώρησα ένα άτομο το οποίο είχε δεθεί μαζί μου επειδή εξ αρχής του έκρυψα ποιος πραγματικά είμαι και μετά του ζήτησα και τα ρέστα. Ελπίζω να καταλαβαίνεις τι εννοώ. Μην το κάνεις αυτό. Γιατί ταλαιπωρείς ανθρώπους που δε φταίνε σε τίποτα και συνάμα σπαταλάς χρόνο σε πράγματα που δε σου αρέσουν. Να λες ξεκάθαρα σε όποιον θέλει να συναναστραφεί μαζί σου:« Εγώ είμαι αυτό κι αυτό κι αυτό. Αν θες δέξου το, αλλίως μακριά μου». 

Επιπλέον, να είσαι δοτικός. Απέναντι στους φίλους σου, ιδιαίτερα. Να τους προσφέρεις, να τους στέκεσαι, να τους αγαπάς. Να τους βοηθάς τις δύσκολες στιγμές τους. Να τους κρίνεις μόνο εκεί που πρέπει. Να τους εμψυχώνεις και να τους παρακινείς να συνεχίσουν. Το σπίτι σου και η καρδιά σου να είναι ανοιχτά για εκείνους. Να είσαι δεκτικός όταν σου τηλεφωνούν. Να μην τους ξεχνάς. Να μοιράζεσαι μαζί τους τις στιγμές σου. Να θυμώνεις μόνο για σοβαρούς λόγους. Να είσαι φειδωλός σε λόγια θυμού. Γιατί αυτά μαραίνουν το λουλούδι που λέγεται φιλία ή σχέση. Αντίθετα γενναιόδωρα να μοιράζεις λόγια αγάπης. Και μην ακούς τους παπάρες που λένε: « Εγώ εκφράζομαι μόνο με πράξεις, δεν είμαι καλός στα λόγια». Δεν είναι ντροπή να λες κάτι που νιώθεις. Όταν αγαπάς κάποιον να του το λες και να του το δείχνεις. Έχει δικαίωμα να το ξέρει. Ειδάλλως δε νιώθει κάποιο δέσιμο μαζί σου. Και, όταν δε γνωρίζει πώς διάκεισαι εσύ απέναντί του, τότε υπάρχει ο κίνδυνος στην πρώτη αναποδιά να μη σε θεωρήσει κοντά του. Να βρίσκεται μόνος του και να περνάει τους σκοπέλους που εμφανίζονται τη στιγμή που εσύ θέλεις να βοηθήσεις. Αλλά κρατάς αδιευκρίνηστα τα συναισθήματά σου. Πίσω από έναν καλά χτισμένο τοίχο. Είναι λάθος σου, να έχεις την απαίτηση από τον άλλον να γκρεμίσει το φράγμα που ο ίδιος χτίζεις για να έλθει κοντά σου. Γιατί στην προσπάθειά του να το σπάσει πληγώνεται, ταλαιπωρείται, δίχως καν να ξέρει τι θα βρει πίσω από αυτό. 

Αυτά από μένα. Ελπίζω να βοήθησα. Ελπίζω να (με) βοήθησα. 

Υ.Γ. Η ιστορία που αναφέρεται σχετικά με το κλαμπ είναι προφανώς ψευδής, μην παρεξηγηθούμε. Αν με ξέρεις δες το λογικά. Σιγά μην καθόμουν εγώ σε ένα τέτοιο μέρος μέχρι τις 5 το χάραμα.