Τοιχ-άρπαστες ιστορίες p.1

Γιατί τέτοια μούτρα;






Απέτυχες στις πανελλήνιες; Σε παράτησε η κοπέλα σου; Οι φίλοι σου σε παρατούν; Η μια αναποδιά ακολουθεί την άλλη; Αναρωτιέσαι:« Τι συμβαίνει με μένα;»; Κρεμάς μούτρα σαν αυτά που είδα προχτές ζωγραφισμένα στον τοίχο; Παραπονιέσαι για το μουντό και γκρίζο μέλλον σου; Φίλε, το κείμενο μου αυτό είναι αφιερωμένο σε σένα, αλλά και σε όλους όσοι ζητούν από πολλές πηγές να μάθουν μυστικά επιτυχίας και μαγικούς τρόπους που θα τους κάνουν αυτόματα να εκπληρώνουν όλους τους τους στόχους.

Απογοητεύτηκες. Λυπήθηκες. Ένιωσες να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Και είναι απόλυτα φυσικό να αισθάνεσαι τον ανάλογο ψυχικό πόνο. Όταν επενδύεις σε κάτι χρόνο, ενέργεια, δύναμη... Όταν απαρνιέσαι άλλα πράγματα στο όνομα ενός ονείρου. Όταν κάθε μέρα που περνά θες να φτάνεις όλο και πιο κοντά σε αυτό... Το κόστος της αποτυχίας στο τέλος γίνεται πολύ μεγάλο. Σε γονατίζει. Σου μετατρέπει τα πιο ωραία σου όνειρα σε εφιάλτες. Και φυσικά τα μούτρα μούτρα. Το χαμόγελο φεύγει, δεν υπάρχει πια. Σου δίνεται, μάλιστα, η εντύπωση ότι δε θα ξαναζωγραφιστεί στο πρόσωπό σου. Το πολύ πολύ να το σχηματίσεις βίαια μόνος σου, τη στιγμή που οι γονείς ή οι φίλοι σου σε ρωτούν «όλα καλά;» και εσύ απαντάς «ναι, δεν τρέχει τίποτα». Τόση πίκρα που δε θες να τ
η μοιραστείς καν με τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Κατανοώ, όπως βλέπεις, φίλε τον καημό σου. Και δεν ξέρω, αν ήμουν στη θέση σου εγώ πώς θα αντιδρούσα. Ωστόσο, εγώ ίσως να μη διαθέτω τη δύναμη που έχεις εσύ μέσα σου. Ξέρεις φίλε πόση δύναμη χρειάζεται η αποτυχία; Κι εσύ τη δύναμη αυτή εκ των πραγμάτων την έχεις κατακτήσει. Και τώρα θα δείξεις σε όλους την αξία σου. Τώρα που κανείς σχεδόν δε σε πιστεύει. Τώρα θα δώσεις σε όλους να καταλάβουν πόσο μαχητής είσαι. Σήκω πάνω. Στάσου στα πόδια σου ξανά. Σαν τον φοίνικα να γεννηθείς ξανά από τις στάχτες σου. Τώρα που έζησες την αποτυχία δεν έχεις κανένα λόγο να τη φοβηθείς. Κολύμπα. Πολέμα. Και μη σε νοιάζει οι άλλοι τι λένε. Αυτοί που σχολιάζουν τα δικά σου πεπραγμένα, για φαντάσου τι βαρετή ζωή θα ζουν! Όμως εσένα η ζωή σου δεν είναι βαρετή. Είσαι ένας μικρός ήρωας που προσωρινά κοιμάται. Ξύπνα τον ήρωα μέσα σου. Και όταν πια σταθείς στα πόδια σου, κοίτα τον ουρανό. Θυμήσου τους στόχους που είχες θέσει. Τα όνειρα που δεν επαληθεύτηκαν. Θυμήσου τα και θέσε ακόμα ψηλότερα. Χαμογέλα και δούλεψε για να τα πετύχεις.Το κεφάλι σου ας είναι ψηλά. Τα πόδια σου, όμως, όπως έλεγε και η Αρβελέρ σε μια συνέντευξή της, να είναι κολλημένα στη γη. Και όσο οι άλλοι θα ασχολούνται με το παρελθόν σου, εσύ θα χτίζεις σταλιά-σταλιά το μέλλον σου.

Μην πεις, όμως, ούτε στιγμή έχασα. Έχασες μια μάχη. Ο πόλεμος συνεχίζεται. Μην ακούς αυτούς που θα σου βρουν ελαφρυντικά. Αν δε καταλάβεις τα λάθη που σε οδήγησαν στην αποτυχία δε θα ξεφύγεις από αυτή. Κάνε την ερώτηση στον εαυτό σου:« γιατί δεν τα κατάφερα;» και μόλις βρεις την απάντηση και διδαχθείς όσα μπορείς από τα παλιά, άνοιξε το δρόμο για τα καινούργια. Χωρίς μεμψιμοιρίες και κλάματα. Με περηφάνια, τσαγανό, τόλμη και πάνω απ' όλα με αυτό που οι Έλληνες όλες τις εποχές ονομάζουν φιλότιμο.

Και κάτι ακόμα: ο όχλος, η μάζα, αυτό που οι δημοσιογράφοι ονομάζουν «ο κόσμος» και οι πολιτικοί «ο λαός» είναι για τα πανηγύρια. Η κριτική που οι διάφοροι κριτικοί θα σου ασκήσουν είναι τόσο αδιάφορη που δεν αξίζει ούτε ένα λεπτό να ασχοληθείς μαζί της. Αυτό που ίσως σε πειράξει περισσότερο είναι η απομάκρυνση κάποιων «πετυχημένων» φίλων σου από σένα. Πράγματι, σε τέτοιες στιγμές αποδεικνύεται πως τελικά ελάχιστοι είναι αυτοί που μας πιστεύουν αληθινά. Που μας στηρίζουν και στη χαρά και στη λύπη. Αλλά η κατάσταση αυτή δεν έχει μόνο αρνητικά. Έχει δύο βασικά θετικά: το πρώτο είναι πως δίπλα σου δε θα μείνουν αυτό το είδος «ψευτοφίλων» που σκέφτεται όπως ο υπόλοιπος «κόσμος». Θα μείνουν μόνο όσοι πιστεύουν πραγματικά σε σένα. Το δεύτερο είναι πως θα καταλάβεις με τέτοιο σκληρό τρόπο πως ο εαυτός μας μπορεί - αν τον καταλάβουμε και τον αποδεχτούμε- να εξελιχθεί στον καλύτερο φίλο μας. Γιατί μόνο μέσα από την ενίσχυση ενός «εγώ» που δεν οδηγεί στην αλαζονεία αλλά σε οπλίζει με δύναμη μπορείς τελικά να φτάσεις στον προορισμό που έχεις θέσει.

Φίλε μου, ελπίζω να σε ενέπνευσα έστω και λίγο να επουλώσεις τις πληγές σου. Να κατανοήσεις πως τίποτε δεν τέλειωσε ακόμη. Πως εσύ δεν τέλειωσες ακόμη. Έχεις πολύ δρόμο να διανύσεις. Έχεις πολλά εμπόδια να πηδήξεις. Και σε κάποια από αυτά θα σκοντάψεις. Αλλά θα σηκωθείς. Είμαι σίγουρος πως θα το κάνεις. Κι έτσι θα πάψεις να έχεις τα μούτρα αυτά. Αντίθετα, το χαμόγελο θα λάμψει και η ελπίδα και το όνειρο θα αντικαταστήσουν την απογοήτευσή σου. Αρκεί να μην τα παρατάς. Ποτέ.